De gebitshuisverbouwing: waterstofperioxide gorgelend de zon tegemoet.

24 mrt 2009 22:23

Er zat zondagochtend een man op de stoep bij het Leger des Heils, in de zon. Als een gefrituurde schol die een paar weken geleden naast de uitlekbak was gevallen. Een kerkmeisje schree voorbij met ballonkuiten en een frivole fruithoed. Een merel zong, nog een merel zong. Een taxi schoof fluitend voorbij. Ik fietste langs. Met een wang vol waterstofperoxide. Geen krimp. De kerk liep uit in een orgie van fruithoed en chagrijn. En ik beet nog eens op het amalgaan. De man zei iets van God.

Ksiek Ksiek heksen van ivoor, ik dacht aan Catweazle. Er klopte iets in een kies, in mijn kaak, door mijn hoofd. Het was een oude kies, een blok amalgaan met wat kies en rotte wortel. Vuts! Vis.En Vize! Dinsdag tsjoepten er naalden in het vlees, de tang omarmde het kloppend gevaarte, een handige timmerman uit het oosten, boog zich over het brok atoom en toonde mij de poorten van de hel.En passant mocht ik ook nog kroonhappen want er zijn inmiddels al drie noodkronen in mijn gebit aanwezig, waaronder twee zilveren waardoor ik er als een soort old-skool rapper bijloop. Het zijn van die tanden die je ook wel kent van Jaws uit James Bond, maar dan rechtsvoor bij een in Hollywood onbekende dichter.

Vorige week woensdag zag ik de tandarts ook al aan mijn zen-zonnebank-ik-trek-uw-smilende-smoel-uit-de-luiestoel voorbijtrekken maar dan met een bouwvakkersbril en de Irakese assistente droeg een hardtop sluiertje die ze normaal niet draagt. We gaan die tanden pellen, zo sprak zij monter.

Ondanks al deze eigenaardigheden en tijdelijk gezichtsverlies trad ik afgelopen vrijdag gewoon in Texel op, ik mocht als lettermosterdpot na de maaltijd, om 1 uur ’s nachts, tijdens de eerste Texelse nacht van de poezie. Een optreden met veel oude gedichten, verkeerde keuze, slechte mimiek, lelijke houding. Het was daarentegen wel een verdimd fraai weekendje weg, met zonnestrepen en de fabuleuze lief, een perfekt logeeradres bij vriend A.Krabbendam in de polder en ontmoetingen met de stilte. En zo begint de lente toch maar weer, is Zendag al tenminste als promo-boekje klaar en is het een aftellen naar vrijdagochtend, naar Schiphol La Palma. Lekker even geen gebeitel in mijn bek, elf dagen met mijn reet op een vulkaan.